| Zingen werkt aanstekelijk |
| Columns |
Zoals wellicht bekend traden er zingende figuranten op bij de toneelproducties 'Een Midzomernachtsdroom' en 'De Revisor' van Theater in 't Groen. Het leverde Groenekan een koor op. Zingen werkt aanstekelijk en smeedt banden, zegt Cor van Doesburg, een van de koorleden. Zijn nieuwe column is aan het Groenekanse Muzekoor gewijd. Het toneel was nauwelijks uitgespeeld of de zingende figuranten vormden een koor. De naam werd als vanzelfsprekend Muzekoor. Toch bleek het niet zo vanzelfsprekend te zijn. Groenekan kent al Muze in 't Groen, Theater in het Groen en nu kwam er ook nog een Muzekoor bij. 'Kunnen jullie geen andere naam bedenken, het wordt anders wel een beetje verwarrend al die Groen en Muze namen!', kregen we te horen. We hielden voet bij stuk. In de praktijk blijkt de naam goed te passen binnen ons dorp. Het Muzekoor heeft al diverse keren opgetreden op diverse locaties en bij diverse activiteiten: Open Monumentendagen, bijeenkomsten van Vrouwen van Nu, de jaarlijkse Volkskerstzang, jubilea om een paar gelegenheden te noemen, maar een formeel concert was er nog niet. Nu dan, op 4 september was het zover, een heus concert in het kerkje Blauwkapel, toegang gratis. U zult waarschijnlijk denken: nou, dat heeft ook lang geduurd. Meer dan 2 jaar zingend en swingend door Groenekan trekken, maar nog geen echt concert gegeven! Het instuderen van een repertoire is geen gemakkelijke zaak, vooral als je bedenkt dat de koorleden allemaal amateurs zijn. De repetities brachten onze dirigent soms tot wanhoop. 'Niet zuiver gezongen, ongelijke inzet, je kent je tekst niet......' Er waren ook hoopgevende momenten veelal door Lodewijk verwoord met: 'Zo mooi hebben jullie het nog niet eerder gezongen.' Of: 'Eindelijk voelen jullie het juiste tempo aan.' Of: 'Uitspraak Duits en Frans eindelijk onder de knie!' Als je zelf lid bent van het koor dan is het frustrerend dat sommige passages gewoon niet willen lukken en je kijkt de ander er op aan. Ik ken mijn partij redelijk goed, denk je en je zingt er lustig op los, totdat Lodewijk streng roept: 'Cor, je hebt alweer die vroege inzet van de tenoren niet opgepakt!' O ja, die vroege inzet, waarom heeft de componist die er eigenlijk ingebracht? Om het moeilijker te maken of om er een echt zangstuk van te maken?' Ik besluit om extra op te letten en zing het daarna wel goed. Hé, hé. Of toch niet? Twee repetities vlater roept Lodewijk me opnieuw tot de orde: 'De inzet, weet je nog?' Ik kijk om me heen en zie een paar geïrriteerde, maar ook meelijwekkende blikken op me gericht. Ik denk: 'zeker, jullie maken net zo goed uitglijders, doe niet zo hautain! Een week of acht geleden kreeg ik vrij plotseling problemen met mijn stem. Ik vond altijd dat ik goed zuiver kon zingen, beter dan de meeste andere koorleden, nou ja, maar nu lukte het me niet meer. Op de volgende repetitie was het nog erger en nog een repetitie later stuurde Lodewijk me naar huis. 'Dat hese geluid van je brengt de anderen in de war, het lijkt wel het geluid van een kraai. Dit kunnen we niet hebben, zo vlak voor onze uitvoering'. Als een geslagen hond liep ik naar huis, verontrust door het inderdaad valse geluid dat ik produceerde. Om een lang verhaal kort te maken, de specialist ontdekte een poliep op een van mijn stembanden en die moest er af. 'Ik zing, vertelde ik de KNO-arts', 'en we hebben over een paar weken een uitvoering.' 'Vergeet de uitvoering, we zullen je zo snel mogelijk opereren'. Drie weken later naar het ziekenhuis en voordat ik het goed en wel besefte was ik weg en weer wakker, u raadt het, zonder poliep. Operatie geslaagd. Zondag 4 september zat ik tussen het veelkoppige publiek te luisteren naar mijn eigen koor. Het zingen ging best goed en zelfs de vroege inzet van de tenoren ging geweldig. Als je luistert naar de stukken die je uit den treure hebt gezongen dan hoor je dingen die je als zingend koorlid niet eerder hebt opgemerkt. Net even onzuiver die passage; dat lastige stuk liep ditmaal als gesmeerd; die ene stem hoor je hier er echt bovenuit komen. Zo bleef ik luisteren alsof het om de verkiezing 'Groenekan heeft talent' ging. Ze hebben me eigenlijk niet nodig, dacht ik even, ze zingen ook goed zonder mij. Na het geweldige applaus feliciteerde ik Lodewijk en kon het niet laten te zeggen: 'Die vroege inzet van de tenoren stond als een huis!' 'Eindelijk', zei hij lachend, 'eindelijk is het gelukt, ook zonder jou!' Groenekan,6 september 2011 |
| Laatst aangepast op woensdag 07 september 2011 12:38 |
