| Migrantes |
| Columns |
In zijn tweede bijdrage op het Dorpsplein vertelt Cor van Doesburg over een bijzondere tentoonstelling in Mexico waar een van zijn zoons met zijn gezin woont. De titel 'Migrantes' verwijst naar al die Mexicanen die verhuizen om elders te gaan werken, vaak in de Verenigde Staten.
Migrantes Mijn zoon en zijn gezin wonen in Oaxaca, een stad in Mexico, een bijzondere stad en dat dacht het UNESCO zeker ook toen Oaxaca op de lijst van werelderfgoed werd geplaatst: "te beschermen voor toekomstige generaties". Als we in Oaxaca zijn dan brengen we veel tijd door in de stad en de prachtige omgeving. Op een van onze uitstapjes kwamen we in San Augustin Etla terecht, zo'n 25 km noord-west van Oaxaca. We hadden van Bas, mijn zoon, gehoord dat daar een gerestaureerde textielfabriek te bezichtigen was met mooie tuinen en waterwerken. De fabriek draaide in het verleden op waterkracht. Bordjes toonde ons algauw de locatie en inderdaad het gebouw zag er prachtig uit , zoals een industrieel erfgoed er altijd uit zou moeten zien. Voor het luttele bedrag van 20 pesos (1 Euro) stapten we naar binnen met een handvol informatiebrochures over het gebouw en de tentoonstelling die er ingericht was. We zijn gewend om bijzondere tentoonstellingen te zien in Oaxaca en Mexico-Stad, maar wat hier op ons te wachten stond, ging alle verwachtingen te boven. Onze ogen vielen bijna uit de kassen bij het zien van de honderden keramische beelden in allerlei formaties in een heel grote hal geplaatst. Beelden van mannen, vrouwen en kinderen, levensgroot en prachtig van kleur overeenkomstig de kleuren van de diverse klederdrachten van de 7 indiaanse stammen die in en om Oaxaca wonen. Als keramiekliefhebbers voelden we ons in de zevende hemel. "Wat denk je, Marilyn, hoeveel beelden staan hier, enig idee?" Marilyn schatte het aantal op goed 400 beelden, "misschien zelfs meer".  Voorzichtig liepen we door de rijen en formaties expressieve keramische gedaantes en bij het zien van zoveel kracht en schoonheid waren we met stomheid geslagen. Elk beeld had zijn eigen karakter, het geslacht ervan aangegeven met simpele toevoegingen. Sommige beelden leken te lachen, andere vertoonden grimassen, angst, maar ook hoop."Wie is hiervan de kunstenaar ", dacht ik, "en wat heeft hem bewogen om al deze beelden te maken?" Marilyn, alsof ze mijn gedachten kon lezen: "Zo iets indrukwekkens heb ik in mijn leven nog niet gezien. We zijn in Amsterdam, Londen, Parijs, New York, Mexico-Stad, Cairo en weet ik nog meer naar grote tentoonstellingen geweest, maar dit topt alles!" In de begeleidende folder lazen we dat Alejandro Santiage Raminez de kunstenaar is en ook wat hem heeft bewogen om deze schitterende beelden te maken. Alejandro werd in een dorp in de heuvels niet ver van Oaxaca geboren en op jeugdige leeftijd van hem verhuisden zijn ouders naar Oaxaca. Hij volgde er een opleiding kunstschilderen en ontmoette daar de beroemde schilder Francisco Toledo en ook de vooraanstaande kunstnaar Gabriel Orozco, beroemdheden die het project van Alejandro "2501 Migrantes" hebben gesteund en mede richting hebben gegeven. In deze gerestaureerde textielfabriek van Etla staan 425 beelden , slechts een klein deel van de 2501 die het hele project omvat. Stel je voor als alle 2501 eens in een grote tentoonstelling bijeen gebracht zouden worden, wat zal dat overweldigend zijn! Toen Alejandro 10 jaar geleden op een patroonfeest in zijn geboortedorp terugkwam, hoorde hij van de burgemeester dat de bevolking van het dorp gehalveerd was, waren weggetrokken naar andere plaatsen in Mexico en de Verenigde Staten om een nieuw bestaan op te bouwen. Alejandro was daar ook een van. Dit gegeven raakte een gevoelige snaar in hem en hij nam zich voor om deze situatie, in veel delen van Mexico een zelfde feit, in een kunstwerk uit te beelden, maar hoe? Dat het uiteindelijk zou uitmonden in 2501 Migrantes kwam voor hem ook als een verrassing. "In mijn droom zag ik de mensen vertrekken alleen een paar koffers meesjorrend, en toen wist ik wat ik wilde, volgde een opleiding keramiek zodat ik mijn droom zou kunnen uitbeelden in keramische beelden". Zo groeide er uit zijn handen en die van zijn assistenten een heel migrantenvolk van 2500 plus een, hijzelf. Een kostbaar project zowel wat inhoud als geld betreft. Hoewel de bevolking van Oaxaca en omgeving hard moet werken om rond te komen, kwam het nodige geld toch op tafel, bijeengebracht door enkele grote en duizenden kleine giften. In ieder gezin is wel iemand die in Mexico-Stad of de USA werkt en geld naar het gezin stuurt. Mensen worden dagelijks geraakt door het gemis van man, kind, broer of zus. Dit project sprak tot de verbeelding van die duizenden en de contributies hoe klein ook, stroomden binnen. Er wordt nu gewerkt aan een locatie in Oaxaca waarin alle 2501 beelden kunnen worden geplaatst. Met het doorzettingsvermogen van Alejandro en zijn vrienden zal dat uiteindelijk lukken, daar ben ik zeker van. Wat een lef en durf, wat een inspiratie en wat een uithoudingsvermogen heeft Alejandro getoond in dit project. Hij zei er zelf het volgende over: "Mijn durf en inspiratie haalde ik uit de oneindig veel bemoedigingen van de mensen om me heen. Zij geloofden in dit project en dat gaf me de kracht om door te gaan." Cor van Doesburg, 1 juni 211 |
| Laatst aangepast op vrijdag 10 juni 2011 17:57 |
