| Hongerige vossen en dikke ganzen |
| Columns |
 Naar wij horen wordt de column van Irene Westeneng goed gelezen, tot in het buitenland aan toe. We zouden wel eens een reactie van die fans willen krijgen. En wellicht ben je nieuwsgiering naar een bepaald onderwerp. Laat het ons vooral weten. (E: Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien. ). Zoals wellicht bekend gaat Irene een keer per jaar naar Londen, haar favoriete stad. Altijd een inspirerende vakantie! Ik ben er een weekje tussenuit geweest en er is in die tijd van alles gebeurd op de boerderij. Er zijn meerdere kalfjes geboren waaronder twee tweelingen. En we melken nu ook drie vaarzen die vorige week gekalfd hebben. Deze jongedames worden voor het eerst gemolken en hebben wat extra aandacht nodig. Gert-Jan heeft het druk gehad. Ik ook, maar met heel andere dingen. Ik ben op vakantie geweest naar de stad waar ik zo dol op ben: Londen! En daar vond ik het onderwerp voor mijn nieuwe column. Ik lees daar 's avonds graag een paar Londense kranten, zo blijf ik op de hoogte van wat er gebeurt in de stad. In een van de kranten las ik een artikel wat mij nogal aan het denken zette. In de Evening Standard stond een artikel over een vos die door een slaapkamerraam naar binnen was gesprongen en een jongetje van vijf dat daar te slapen lag gebeten had. Het kindje had weinig ...want hij werd direct wakker en schreeuwde van de schrik. Zijn moeder kwam kijken wat er was, zag de vos en joeg hem de kamer uit. Gelukkig is dit verhaal goed afgelopen. Het artikel vermeldde ook dat vorig jaar juni enkele honderden meters verderop een vos een babytweeling in hun slaapkamer ernstig verwond had. Dit gebeurde in de Londense wijk Hackney, en dat is nu niet bepaald het platteland.  In Engeland wordt al jaren stevig gediscussieerd over het nut van de jacht. Net als hier in Nederland. Veel mensen vinden de jacht onnodig en wreed. En daarom wordt het jachtbeleid onder druk van de publieke opinie aangepast. Veel diersoorten worden niet of nauwelijks meer bejaagd. Na een paar jaar wreekt zich dat en begint de overlast. Grote aantallen dieren trekken, op zoek naar eten, steeds verder het stedelijk gebied in. Twee jaar geleden liep ik in de Londense wijk Bermondsey op klaarlichte dag een vos tegen het lijf! Ik was zo verbaasd dat ik vergat mijn camera te pakken. En nu lees ik in de krant dat vossen hun tanden in kindertjes zetten. In Nederland is het jachtbeleid niet veel anders dan in Engeland. Als door afschot de hoeveelheid wild in een gebied niet beperkt wordt, gaat dat problemen geven. Gert-Jan en ik merken dat ook op ons land het aantal vossen (en ook ander wild) toeneemt. Onze jager bevestigt dit. We vinden steeds vaker en dichter bij de stal en het kippenhok sporen van vossen en dassen. Nederland heeft al jaren problemen met de grote aantallen ganzen in ons land. Die zullen je slaapkamer niet invliegen op zoek naar eten, maar ze veroorzaken in zulke grote aantallen op het platteland en op luchthavens veel overlast. Onze mooie Hollandse weilanden zijn een luilekkerland voor die gevederde grazers. De boer en zijn koeien kunnen fluiten naar hun gras want de vele ganzen vreten het land helemaal kaal en schijten het onder. Zulke grote aantallen ganzen verjagen werkt niet, want je jaagt ze van het ene weiland naar het andere, ze moeten toch ergens hun eten vandaan halen. En veel ganzen trekken ook niet meer, het Hollandse gras is te lekker om te laten staan. Staatssecretaris Henk Bleker van Landbouw heeft zich niet populair gemaakt bij al die teerhartige burgers die de ernst van het probleem onderschatten. Gelukkig blijft Bleker zoeken naar een goede oplossing en acht hij het noodzakelijk dat er jaarlijks 200.000 ganzen gedood worden om de situatie niet helemaal uit de hand te laten lopen.  Nederland aan de gansAls wildliefhebber en lekkerbek heb ik een goed idee: Nederland moet aan de gans! Gans is erg lekker, ik kan het aanbevelen. Toen wij onze kalkoenen lieten slachten, vroeg de slachter of wij ook een gans wilden. Yes, dat wilden wij wel. Dus wij gingen naar huis met vier kalkoenen én een gans. Het was een mals jong dier met nog niet zoveel vlieguren op de teller. Die gans smaakte naar meer. Er zullen nog vele ganzen in de pan gaan bij ons. Nu ben ik niet de enige die op dat lumineuze idee kwam. Kunstenaar Rob Hagenouw serveerde op het Festival van de Rollende Keukens ganzenkroketten in zijn Keuken van het Ongewenste Dier.  Wat zou het mooi zijn als wij bij de supermarkt diepvriesgans en ganzenkroketten konden kopen, dan aten we met z'n allen gewoon het hele probleem lekker op! |
| Laatst aangepast op woensdag 09 november 2011 19:40 |
