| Claas met zijn grote bek |
| Columns |
 Maandagmorgen, 9.00 uur. Het is prachtig weer en wij zijn er klaar voor. Motorgeronk kondigt zijn komst aan. Claas heeft trek en komt een flinke hap van onze maïs nemen... Zo begint de 18e column van Irene Westeneng. Al anderhalf jaar informeert ze dorpsgenoten over het leven op de boerderij en dat is een applausje waard. Uiteraard komt haar stoere boer Gerrit-Jan er regelmatig in voor, de dames Koe, en dit keer ook Arjan van Ginkel de loonwerker. Anders gezegd: onze loonwerker Arjan van Ginkel komt eraan om vandaag onze maïs te hakselen. Daarvoor neemt hij zijn maïshakselaar van het merk Claas-Jaguar mee. Dat is een beest van een machine met een motor van zo'n 500 pk. Nu hij op de weg rijdt is zijn vervaarlijke bek met ijzeren punten nog veilig opgeklapt en onder een zeiltje verstopt. Gelukkig maar, anders zouden roekeloze fietsers kunnen eindigen als sateetjes. Met bekwame spoed jaagt Arjan Claas de maïs in. Maar liefst zes rijen planten tegelijk verdwijnen in zijn hongerige bek. De hakselaar knipt de maïsplanten een stukje boven de grond af en hakselt ze dan helemaal, inclusief maïskolven, in stukjes van ongeveer een centimeter groot. Bovendien worden de maïskorrels gekraakt in een kneuzer. Zo kan de koe de voedingsstoffen uit de korrels goed verteren.  In de hakselaar is ook een metaaldetector ingebouwd. Die zorgt ervoor dat de invoer stopt als er een stukje metaal in de bek van de hakselaar terechtkomt. De messen zouden anders zwaar beschadigd kunnen raken. Landbouwmachines verliezen in het land wel eens een metalen onderdeel(tje). Ook pakt de hakselaar per ongeluk wel eens een stukje schrikdraad van de omheining mee. Dat gebeurt vandaag ook één keer. Handig zo'n beveiliging, anders hadden we vandaag niets meer gehakseld en een erg slecht humeur gehad.De gehakselde maïs spuit met een noodgang via de vulpijp in de kiepwagen die getrokken wordt door een trekker die naast of achter de hakselaar rijdt. De kiepwagens worden goed vol gedaan en met een flinke kop erop rijden ze terug naar het erf om te gaan lossen. Om te vermijden dat de hakselaar moet wachten rijden er twee wagens af en aan.  Het grootste deel van de gehakselde maïs gaat in onze sleufsilo. Dat is een grote betonnen plaat met aan drie zijden muren. De wagens rijden de silo in en kiepen hun vracht, het moment voor Gert-Jan om in actie te komen. Met de bak van de zware Werklust (leuke naam!) shovel maakt hij de berg maïs glad. En door met de grote, brede banden van de shovel heen en weer over de maïs te rijden wordt die zo vast mogelijk op elkaar gedrukt. Is de sleufsilo echt mudvol dan gaat de rest van de maïs op een kuilplaat zónder muren.    Als 's middags alle maïs ingekuild is hebben we nog een leuk klusje: verse maïs voeren. De dames Koe krijgen vandaag een portie kersverse maïs voorgeschoteld, fris van het land. Wat onwennig snuiven ze aan het groene voer. Het hele jaar door krijgen ze ingekuilde maïs waar ze lekkere eiwitrijke melk van geven. De dames zijn er dol op. Deze maaltijd ruikt groener en zoeter dan ingekuilde maïs. Het inkuilproces (fermentatie) moet immers nog beginnen. Na enige aarzeling gaan ze overstag en werken hun portie met gezonde honger naar binnen.Van onze 6 hectare maïsland is de opbrengst ongeveer 300 ton (300.000 kg) gehakselde maïs. Dat is 20 kiepwagens vol. Als alle maïs is vastgereden dekken wij de silo en de kuil zorgvuldig af met een laag landbouwplastic, daarop een laagje zand en daaroverheen weer een beschermkleed tegen de scherpe snavels van vogels die altijd op zoek zijn naar een lekker hapje. Ook gooien we ter verzwaring nog wat autobanden op de kuilen. Al deze lagen komen het inkuilproces ten goede. Schimmels en broei krijgen zo geen kans. Het was een drukke, maar mooie dag vandaag. De buit is weer binnen! |
| Laatst aangepast op woensdag 12 oktober 2011 10:56 |
