| Boerenleven 12 door Irene Westeneng |
| Bedrijvigheid |
In de 12e aflevering van Boerenleven eens geen koeien of andere boerderijdieren, maar een echte boerenkamerplant in de hoofdrol: de clivia. Irene kreeg haar eigen exemplaar van haar schoonmoeder en is inmiddels de trotse eigenaar van drie clivia's. Als ze verpot moeten worden, kan ze wel wat extra spierballen gebruiken... De clivia van schoonmamaLaatste week van februari."Ik zie wat bij die van mij, maar ik weet het nog niet zeker." Verwachtingsvol meldt mijn schoonmoeder de stand van zaken bij haar clivia. Ieder jaar is het weer een beetje spannend: wanneer gaat-ie bloeien, en vooral, met hoevéél bloemstengels. Laat ik ook eens kijken bij mijn clivia. Met mijn neus in de bladeren constateer ik dat er nog niets te zien is, ik nog even geduld moet hebben. Een week later weet mijn schoonmoeder het zeker: 4 knoppen in haar plant. En dat is nog maar het begin. Gelukkig, in mijn plant zie ik nu ook een knop. Hoopvol blijven we speuren naar nog meer knoppen. Zo ging het hier de afgelopen jaren. Mijn plant, een stek van mijn schoonmoeder's clivia, is inmiddels zo groot geworden dat er meerdere bloemstengels in komen. Haar plant is tientallen jaren oud en negen of meer bloemstengels zijn geen uitzondering. Mijn 'jonkie'van twaalf jaar krijgt er hooguit vier.  De clivia is een ouderwetse 'boeren'kamerplant. Als je er goed voor zorgt, kunnen ze heel oud en heel groot worden. Een plant ging vaak generaties lang mee. In de familie werden stekken uitgedeeld, wie plek en groene vingers had erfde de 'moederplant'. Zo is het ook bij ons gegaan. Mijn schoonmoeder kreeg van haar moeder een stek mee toen ze met Gert-Jan's vader trouwde. Ik kreeg op mijn beurt een stek van mijn schoonmoeders plant toen ik op de boerderij kwam wonen. Vorig jaar is mijn schoonmoeder overleden en ik erfde haar grote plant.Clivia's zijn geen populaire kamerplanten meer, ze zijn heel erg 'uit'. In de bloeitijd verkoopt een tuincentrum of bloemenwinkel ze nog wel eens, vaak zijn ze dan vrij duur, prijzen van een tientje zijn geen uitzondering. Een jaar of vijf geleden bracht bloemenman Wim bij Neut een bak clivia's. Niet de gewone oranjebloeiende, maar planten met gele bloemen! Ik heb er gelijk een gekocht. Toen ik de plant aan mijn schoonmoeder liet zien was ze heel verbaasd. Zij kende, net als ik, alleen de oranje soort. Er zijn veel verschillende clivia's. Daar kwam ik achter toen ik bij een grote boekhandel in Utrecht een heus cliviaboek in de kast vond. Het was echter zo'n duur boek dat ik de verleiding om het te kopen moest weerstaan. Ik heb het boek wel helemaal doorgebladerd. Zo zag ik foto's van grote en heel kleine clivia's, met smal en breed blad, gestreept blad, en ook met dubbele bloemen in roomwit, geel en oranje.  In de jaren '60 en '70 van de vorige eeuw had je in Nederland fuchsiaclubs. De leden waren enthousiaste verzamelaars van verschillende kweekvormen van fuchsia's. Hoe meer soorten in de verzameling, hoe beter. Net zo populair zijn de clivia's nu in China. Ik ben er meer op gaan letten en zag dat op filmbeelden van officiële gelegenheden in China vaak bakken met clivia's staan om de ruimte op te fleuren.Als trotse eigenaar van drie clivia's nu wacht mij een megaklus: het verpotten! Alledrie de planten barsten (bijna) uit hun potten. De wortelkluit is muurvast komen te zitten in de pot. Dat ga ik niet redden in mijn eentje, ik heb hulptroepen nodig. Mijn grote, sterke boer gaat mij helpen! Mijn schoonmoeder heeft wel eens met pijn in het hart een cliviapot met een hamer stukgeslagen. Clivia's moet je maar ééns in de 5 jaar verpotten, anders vormen ze zoveel wortels dat de grootste maat metselkuip nog te klein is. Één april zou mijn schoonmoeder jarig zijn geweest. Die dag bloeiden er drie prachtige clivia's bij ons! |
| Laatst aangepast op maandag 18 april 2011 19:18 |
