| Een nieuw bestaan in Nederland |
| Bedrijvigheid |
|
Gevorg, Lucy en hun kinderen Anush en Wahag, toen 10 en 9 jaar oud, behoorden tot de eerste lichting asielzoekers in het AVO Groenekan. Ook tot de laatste trouwens. Na de onverwachte sluiting in 2005 hebben ze er nog een tijdje als antikraak gezeten. Vanaf de eerste dag waren ze van plan hun eigen weg te vinden en dat hebben ze dan ook vol energie gedaan. Het asielzoekersschooltje De Toverbal in Maartensdijk stond hen niet aan. Veel kleuren en knippen, maar weinig leren. ‘Na een tijdje spraken de kinderen Nederlands met een Farsi-accent,’ zegt Lucy. ‘Anush had nog maar een jaar voordat ze naar de middelbare school moest en de tijd begon te dringen.’ Dus gingen ze zelf op zoek naar een andere school. Met resultaat. In De Bilt kwamen ze op de Rietakker terecht, de school waar Martin van Veelen toen directeur was, nog zo’n persoon die belangrijk werd in hun nieuwe leven. Hoog opgeleid Computertips Zelf is hij al zijn hele volwassen leven met computers bezig. Ook deed hij veel ervaring op tijdens zijn verblijf in Los Angeles waar hij zonder zijn gezin, dat in Armenië achterbleef, van 1993 tot 1998 woonde. Hij was er onder meer verantwoordelijk voor de technische dienst van de computerwinkel van een vriend. Inmiddels heeft hij veel klandizie in De Bilt en omgeving. De flyeractie die hij twee jaar geleden heeft gehouden levert nog steeds nieuwe klanten op. En hij heeft het netwerken ontdekt, onder meer via Linkedin. ‘Als ondernemer moet je voortdurend in de gaten houden wat nieuw is en wat je collega’s doen. En natuurlijk probeer ik te leren wat in Nederland de gewoonten zijn als je zaken wilt doen.’ Angst voor zijn nieuwe omgeving heeft Gevorg nooit gehad. De Amerikaanse periode heeft hem in dat opzicht geholpen. ‘Maar ook het feit dat Armenië toch eigenlijk een half-Europees land is,’ zegt Lucy. Zelf heeft ze voornamelijk vrijwilligerswerk gedaan, afgezien van een periode van acht maanden bij V&D waar ze helaas weg moest toen er ontslagen vielen. ‘Ik heb stage gelopen op peuterspeelzaal De Groentjes en werk nu als vrijwilliger in de wereldwinkel.’ In Armenië was Lucy kleuteronderwijzeres. Haar diploma’s zijn gewaardeerd door de Nederlandse onderwijsinspectie en ze mag in de kinderopvang werken of als klassenassistent op een school. ‘Maar inmiddels heb ik ook ervaring met werk in een winkel. Solliciteren doe ik wel maar vaak krijg ik te horen dat ik te duur ben gezien mijn leeftijd.’ Studerende kinderen Dankbaar Negatieve ervaringen als buitenlanders hebben ze niet. ‘De meeste mensen die wij kennen zijn juist heel open,’ zegt Gevorg. ‘We zijn ook de gemeente De Bilt en de sociale dienst heel dankbaar voor hun steun tijdens de opbouw van ons nieuwe leven en de start van mijn onderneming.’ Contactgegevens PilotGEV © Bureau PeeCee/Petra Cremers 2011 |
| Laatst aangepast op zondag 27 maart 2011 11:49 |





